Bir şehir düşün…
Devir değişmiş, dünya değişmiş, meslekler evrim geçirmiş…
Ama koltuklar hâlâ aynı.
Üzerinde oturanlar da.
Hantal yapılar, hantallaşmış yöneticilerle yürümüyor artık.
Gençlerin beklentisini anlamayan, değişimi okuyamayan,
“Biz yıllardır buradayız” cümlesini başarı sananlar yönetici olmamalı.
Kusura bakmayın da koltuk sevdanız bu şehre pahalıya mal oluyor.
Rize zor bir şehir.
Coğrafyası zor.
İnsanı zor.
Hayalleri desen, hepten zor.
Ama biz ne yapıyoruz?
Bol bol konuşuyoruz.
İcraat yok, birlik yok, sahiplenme yok.
Herkesin fikri var.
Ama iş sahiplenmeye gelince…
Ortak ses yok.
Ortak duruş yok.
Ortak risk alma hiç yok.
Şehre fayda sağlayacak işler mi?
Onlara destek vermek yerine köstek olmayı daha iyi biliyoruz.
Halbuki iyi niyetli işlerin içinde olmak, omuz vermek gerek.
Ben bu ara tam da bunu yapıyorum.
Çünkü bu şehir değişimi hak ediyor.
ESNAF DEDİĞİN SADECE AİDAT DEĞİLDİR
Dün bir hikâye dinledim.
İçim acıdı.
Çocuk hasta.
Eş hasta.
Kendisi hasta.
Ama adam ayakta durmaya çalışıyor.
Gururlu.
Kimseden bir şey istemiyor.
Ziraat yokuşunda küçücük bir dükkân…
Elektrikli makineler tamir ediyor.
Kazandığını çocuğunun tedavisine harcıyor.
Geriye kalan?
Neredeyse sıfır.
Bir de ne oluyor?
Su borcu birikmiş.
İcra takibi başlamış.
Şimdi soruyorum:
Esnaf odaları ne iş yapar?
Fotoğraf mı çektirir?
Toplantı mı yapar?
Yoksa böyle günlerde esnafın kapısını mı çalar?
Bu durumdaki esnafa el uzatmayacaksan,
“Biz esnafın yanındayız” lafı sadece laftır.
Görev için değil, insanlık için yanında olacaksın.
Esnaflık biraz da vicdan işidir.
Biz elimizden geleni yapacağız.
Şifa Allah’tan.
İnşallah o çocuk da ailesi de ayağa kalkacak.
Kendileri inanıyor, biz de destek olacağız, moral olacağız.
TRANSFER VAR AMA AKIL VAR MI?
Ara transfer dönemi başladı.
6 Şubat’a kadar süremiz var.
Ama soru şu:
Sadece transfer mi yapacağız, yoksa doğru transfer mi?
Çaykur Rizespor
Kaç oyuncu almalı?
Hangi bölgeye şart?
Savunma delik deşik mi?
Orta saha koşmuyor mu?
Forvet golü unuttu mu?
Transfer sayısı değil,
isabet oranı konuşulmalı artık.