AK Parti'nin 2002 iktidar yürüyüşünde, milletçe koalisyon hükümetlerinin yarattığı kaos, ekonomik kriz ve bürokrasiye güvensizlik had safhadaydı.
AK Parti'nin ilk sloganı “Tek başına, iş başına”, ardından da “Yeter, karar milletindir” olmuştu.
Millet ile birlikte inşa edilen 24 yıllık iktidar, siyaset bilimciler için bilmem kaç ciltlik tez, gelecekte tarihçiler için ise ders konusu olacaktır.
Uzun ve keyifli iktidar yolculuğunda millet ile birlikte yol yürüyen AK Parti, son dönemlerinde en önemli bağımlılığın esiri olmuş durumda görünüyor.

Çağımızın en büyük problemi evlat bağımlılığı.
Evladına bağlı bir ebeveyn, yol yürürken evladına uyarıda bulunur, hatalarını düzeltme şansı verir. Bağımlı ebeveyn ise evladının her türlü kusurunu örttüğü gibi, yokluğunda kontrolsüz ve çaresiz bir evlat bırakıyor.
Bu bağımlılıkla Yeşilay'ın mücadele edebilme şansı yok.
2026 yılı Aile ve Nüfus Yılı ilan edildi.
Sanırım biz nüfus ile nüfuzu karıştırdık. Artık görünen köyde, aileler en çok evlatlarından hasar alıyor.
Millet ile iktidara yürüyen nesil, şimdi milletin beklentilerinden uzakta bir görüntü çiziyor.
Yol, büyük oranda artık kendi kurduğu bürokratik düzen ile işliyor.
Darbe girişimi, pandemi ve deprem gibi büyük krizleri atlatan iktidar, maddi açıdan yıkılmazken kendi eliyle oluşturduğu bürokrasi nedeniyle “fatal error” veriyor.
Kamuda başka bir evrene geçen taşeron kadrolaşmasının yanında, Toplum Yararına Program ile de en büyük aile krizlerini yaşıyor.
Gerçekten çalışanları tenzih ederek belirtmek gerekir ki dönem dönem siyasi kadroların en ücra köşelerinde dahi görev alan taşerondan kadroya geçen işçiler, siyasi boşlukta buldukları kişileri köşeye sıkıştırma gayretiyle yıldırırıyor.
Bürokratların taşerondan kadroya geçen yakınları ise müdürlük kıvamında kaliteli bir hayat idame ettiriyor.
Taşerondan kadroya geçen birçok işçinin yükü, gerçek manada ezilen taşeron işçisinin üzerine kalırken kronik bürokratik çatışmayı da uzun zamandır tetikliyor.
Yıllarca dirsek çürütmüş birçok bürokrat, taşerondan kadroya geçen siyasi kimliklerin partiye yönelik şikayetleriyle uğraşırken, kendi yakınlarını taşeron üzerinden kadroya alan bürokratlar, hem siyasi hem de akraba kontenjanından korumak zorunda oldukları kişiler nedeniyle iki arada bir derede kalıyor.

Siyasetin içinde çıkış yol yaradığı fon, HGS olayları da evlat bağımlılığı ve akraba ilişkilerini gün yüzüne çıkarıyor.
Gerçekler siyaset ailesini darboğaza iterken, neyi kimin savunacağı anlaşılamaz bir hal alıyor.

Muhalefetin Osmanlı Devleti'nin parçalanma dönemini yaşadığı bu zamanda, “Ne olur kendimize gelelim.” diyen günümüz İsmail'lerini ise iktidar çevreleri birer birer acımadan kesiyor.
Yusufları kuyuya itmeyi bırakın, bir de üstüne toprak atıyorlar.

Gelinen noktada milletin yanında yola çıkan siyasi anlayış, kendi kurduğu bürokrasi sarmalının içinde düğüm oldukça daha da dolanıyor.

Ez cümle;
Milletin beklentisi, emekli maaşı ve asgari ücret meselesinden çıkıp herkesin çocuğuna eşit muamele beklentisine gelmiştir.
Kimse artık emekliye yapılacak zammı konuşmuyor.
İnternette en çok “Emekli maaşı ne kadar artacak?” diye aranmıyor.
Siyasetin ve bürokrasinin kendine oluşturduğu basın ise “Bugün kaç beğeni aldık?” analizi yapıyor.
Her kurumun kendi hazırladığı sosyal medya paylaşımlarını okuyunca efsane kadro, halkın puanlamasına bakınca takım küme düşüyor.
Gücün kokusunu almış aç kurtların bastığı beğeni butonlarını boş verin.
Onlar yarın tıklayacak yeni bir şey bulacaktır…
Halk sizi bekliyor, kurumlar sizi bekliyor. Kimse artık kalın duvarları, binaları görmüyor.
Hiç kimse tamamlanmak üzere olan Şehir Hastanesi'ni görmüyor.
Kadroları görüyor, yanındaki evladını görüyor…
Biz ise bir şey göremiyoruz…
Yakın ışıkları…