İnsanların en büyük çelişkilerinden biri, kendi kapısının önündekini görmezden gelip başka kapılara meraklı olmasıdır.
Bu durum, mantık sarmalının marjinal faydasını bulamayan insanın kendi kusurlarının üzerini örtme çabasından başka bir şey değildir.
Bu tür karakteri genelev bekçiliğinden KPSS ile ataması yapılmış kişilerde görürsünüz.
Kendi eksikliklerini konuşmak yerine başkalarının hatalarını gündeme taşır, tartışmanın yönünü değiştirmeye çalışırlar.
Çünkü başkasının kusurunu konuşmak, insanın kendi aynasına bakmasından çok daha kolaydır.
Oysa herkes kendi yaptığından sorumludur. Her koyun kendi bacağından asılır.
Ama bu tip insanları liyakatten önce sadakat düşüncesi ile vitrine taşıyanlarında vebali büyüktür.
Toplumların en büyük yalan paradoksu çok kişi tarafından tekrarlanan sözlerin doğru kabul edilmesidir. Aynı şeyi 500 bin kişi söylüyor diye inanabilirsiniz. Hatta kalabalığın sesine kapılıp hakikatin taraf değiştirdiğini bile düşünebilirsiniz.
Mesela bir futbol müsabakasında rakip takıma küfür etmekten keyif alabilirsiniz ama imam pamuk kullandıktan sonra geriye ne kalabalık kalacak ne de alkışlayanlar…
Adliye koridorlarında verilen her kararın da mutlak doğru olmadığını biliyoruz.
Yıllar sonra duyduğumuz bir "Pardon" cümlesi, bazen bir ömrün nasıl heba edildiğini anlatmaya yetiyor.
Bugün doğru kabul edilenlerin yarın yanlış çıkabildiği bir dünyada, insanın kendi doğruluğundan bu kadar emin olması da düşündürücü.
Sarp Sınır Kapısında et getirmeye çalışan kasap arkadaşımıza muhafaza memurları “Neden et kaçakçılığı yapıyorsun? diye sorduklarında, “Ben İslami üsüle göre kesip getiriyorum?” cevabı sanırım yargı sistemi ile İslam Hukuku arasındaki en bariz örneklerden biri olabilir.
Asıl mesele, yüce yaratıcının huzuruna çıktığımızda ne anlatacağımız.
Mesela, "Anlat bakalım, falanca kişiyi nasıl bilirdin?" diye bir soru sorulmayacağını biliyoruz.
Kimsenin hesabı, kimsenin kimliği üzerinden görülmeyecek.
Kamu malına göz dikenleri, milletin parası ile kendilerine az çok demeden saltanat kuranları, kendilerini kurtarmak için başkalarını ateşe atanları, saltanat için yetim hakkı yiyenleri, yalanı yalayıp yutanları, yalancıyı şahit tutanları, bu milleti uyutanları havale masrafsız ilgili yerlere arz ediyorum…
Son hatırlatma kendime;
Gündemin fonla ve havaların soğumasıyla yün donla birbirinden farklı tartışmalarla yoğunlaştığı şu günlerde nefsime küçük bir hatırlatma yapmak istedim.
Çoban Mehmet Ali’nin oğlu olduğunu unutma!
Kusursuz değilsin, başkasında kusur arama!
Yaptığın iyiliklerin karşılığını bekleyerek tefecilik etme!
Geçmişte yaşadıklarını, bugünün şartları ile kıyaslama!
Başkasının faturasını hesaplama, kendi ödemene bak!
Yaşadığın her şey bugünün basamaklarıydı…
Doğayı sev patili dostlarını koru…
Yaban hayatına saygı duy…