Herkes kendine oynuyor. Bir jön edasıyla, bir forvet çalımıyla…
Herkes bireysel. Kimsenin kimseye pas verdiği yok.
İşimiz gücümüz çalım, işimiz gücümüz şov.
Takım oyunu çoktan unutulmuş, herkes kendi maçının yıldızı olma derdinde.
Köşeyi dönenler, köşeyi dönünce boş verenler var.
Bir de “Ben olmasam…” diye başlayan cümleler.
Cümlelerin sonu hiç gelmiyor. Ben diye başlayanlar, biz olabilmeyi önemsemiyor.
Kimse mahalle temsilcisini tanımıyor. Kapı kapı gezen, gece gündüz çalışan kadın kollarını…
Herkesin merakı takım elbiselilerin adresi. Sahada ter dökenler değil, locada oturanlar konuşuluyor.
Kimse kalecinin kurtardığı pozisyona bakmıyor. Defansın mücadelesini, orta sahanın emeğini görmüyor. Herkes golü atanın peşinde…
Herkes her şeyi çok iyi biliyor.
Herkes herkesi çok iyi tanıyor.
Bilmediği her konuda fikri, görmediği her olay hakkında yorumu var.
Dinlemeye, anlamaya, öğrenmeye ihtiyaç duyan yok.
Biz ise hiçbir şey bilmiyoruz. Hiçbir şeyi başaramıyoruz.
Bildiğimiz tek şey, hiçbir şey bilmediğimiz!
Sen olmasan biz ne yapardık!!!
Düşününce aklım çıkıyor.
Sen ve senin gibilerin çok olduğu dünyada “İyiler mutlaka azınlıkta olacaktır.”
İyi ki varsın;
