Herkese sorun, hiç kimse kesinlikle, asla ve katiyen inatçı değildir. Onların yaptığı inatlaşmak değil, doğru bildiğini savunmaktır. Doğru bildiğinin doğru olduğunu nereden bildiği bir yana, inatlaşma sadece doğru-yanlış üzerinden yapılmaz ki. Doğruyla doğrunun, yanlışla yanlışın da inatlaşması söz konusu olabilir.
Burada benim söylediğim, fikir tartışmasından başka bir şey. Elbette ki fikir tartışması çok yararlıdır ve kesinlikle olmalıdır. Ama tartışmakla inatlaşmak arasındaki ince çizgiyi de iyice tespit etmek gerekir.
Peki, bu ince çizgi nasıl tespit edilecek?
Birçok şekilde. Fakat bana göre en kestirme yol, tartışmanın sonunda, tabii ki tartışma sonuçlanabilirse, sonucun bir şeye yarayacak olup olmadığıdır.
İyi de, inatlaşsak ne olur?
Aslında bu soruyu, “Ne olmaz?” şeklinde değiştirmek gerekir.
Eşinizle mi inatlaşıyorsunuz? İş ayrılma noktasına kadar gelebilir.
Çocuğunuzla mı inatlaşıyorsunuz? İş evden kaçmaya kadar varabilir.
Kardeşinizle mi, arkadaşınızla mı, iş arkadaşlarınızla mi ya da hayatınızda bir miktar da olsa yer kaplayan birisiyle mi inatlaşıyorsunuz?
Bana inanın, bu inatlaşma hayatınızda kapladığı yerin azalmasına, hatta yok olmasına sebebiyet verebilir.
Tamam, anladık fakat mecburen bir inatlaşma ortamına takıldık. Bununla nasıl baş edeceğiz?
Elbette ki güzel bir soru. Çok sayıda yolu var ama bakalım üstat nasıl baş etmiş.
Diyojen, dar sokakta zengin ama kibirli bir adamla karşılaşmış.
Adam, Diyojen’in gözlerine bakarak, “Ben serseriye yol vermem,” demiş.
Diyojen’in cevabı:
“Ben veririm.”