Biz gazeteciler olarak elbette yazacağız. Yazmamız da gerekiyor. Çünkü yanlışları dile getirmek, doğruları savunmak ve gerektiğinde yönetenlere fener ışıklarından biri olmak bizim işimiz. Hatta görevimiz.
Ama kabul edelim ki bizimkisi biraz da hariçten gazel okumak gibi! Sadece yazabiliyoruz, sadece söyleyebiliyoruz.
Asıl önemli olan, devletin yönetiminde söz sahibi olanların ne söylediği ve daha da önemlisi, söylediklerinin hayata ne ölçüde yansıdığıdır.
Neyden söz ediyorum?
Tabii ki fon olayı özelinde yapılan açıklamalardan.
Son zamanlarda başta Cumhurbaşkanımız olmak üzere birçok yetkilinin siyasi ahlak, kamu kaynaklarının korunması ve emanete sahip çıkılması konusunda yaptığı açıklamaları dikkatle takip ediyorum.
Doğrusu son derece memnuniyet verici sözler bunlar.
Ancak bugün özellikle AK Parti Genel Başkanvekili Efkan Ala’nın Bursa’da yaptığı konuşmanın üzerinde durmak istiyorum.
Bakın, Sayın Ala sıradan bir siyasetçi değil. AK Parti’nin en üst düzey yöneticilerinden biri.
Peki, ne dedi?
Siyasi ahlakın yalnızca yasal sınırlarla değerlendirilemeyeceğini vurgulayarak son derece önemli bir mesaj verdi. Hem de fon olayının zirve yaptığı günlerde.
Efkan Ala: “Devlete talipseniz servete talip olamazsınız, olmamalısınız.”
Sözlerin özünde iki kavram var: Devlet ve servet.
İlk bakıldığında aralarında yalnızca birkaç harf fark olsa da taşıdıkları sorumluluk açısından dağlar kadar mesafe bulunuyor.
Çünkü devlet, milletin ortak emaneti; servet ise kişinin özel mülkiyetidir.
Bakın, siyasetçinin, bürokratın veya herhangi bir kamu görevlisinin mal varlığı bulunması yanlış değildir.
Yanlış olan, devletin kendisine verdiği yetkiyi kişisel zenginleşmenin aracına dönüştürmesidir.
Daha açık söyleyelim.
Devletin kapısından millete hizmet etmek için giren bir insan, o kapıyı kendi servetini büyütmenin yolu olarak göremez.
Çünkü makam bir ticarethane değildir.
Kamu bütçesi şahsi kasa değildir.
Efkan Ala’nın konuşmasında beni özellikle etkileyen bir başka nokta daha var:
Yasal olan her şeyin ahlaki olmayabileceğini hatırlatması!
Çünkü hukuk, yapılabileceklerin sınırını çizer. Ahlak ise o sınırlar içerisinde neyin yapılmaması gerektiğini de insana hatırlatır.
Bir işlem kanuna uygun olabilir. Gerekli imzalar atılmış, bütün prosedürler tamamlanmış olabilir.
Peki, vicdanlara da uygun mudur?
İşte bu sorunun cevabı bazen kanun maddelerinden çok daha fazlasını anlatır.
Kamu görevi üstlenen insanın yalnızca kanun karşısında değil, milletin vicdanında da hesap verebilir olması gerekir.
Özellikle kamu kaynaklarının kullanımıyla ilgili tartışmaların yaşandığı dönemlerde bu anlayışın önemi daha da artıyor.
Sayın Ala’nın söylediklerine katılmamak mümkün mü?
Elbette değil.
Ancak siyasetin asıl sınavı, bu sözlerin aynı kararlılıkla uygulanıp uygulanmadığıdır.
Çünkü siyasi duruş, kürsüde söylenen güzel sözlerle değil, o sözlerin gereği yerine getirildiğinde anlam kazanır.
Bakın, insan yetki sahibi olduğunda önünde iki yol belirir.
Ya emaneti koruyacaktır ya da emanetten kendisine pay çıkarmaya çalışacaktır.
Açıkça söyleyeyim: Birincisinin adı hizmettir.
İkincisinin adı ise ihanettir.
Ben Efkan Ala’nın fon konusunun bu kadar çok konuşulduğu günlerde Bursa’dan verdiği mesajı, tekrarlayayım, fazlasıyla önemsiyorum.
Dilerim bu sözler yalnızca bir toplantının tutanaklarında kalmaz. Bakanlıklardan belediyelere, genel müdürlüklerden en küçük kamu birimine kadar herkesin zihninde ve uygulamalarında karşılığını bulur.
Ve son bir şey…
Millet oylarıyla devletin anahtarını teslim eder. Güvenleriyle ise gönüllerinin anahtarını.
