53. Köşe
Sıradan biri olmak lazım ama ön sıradan.
Ömrümüz öğretmenlerin gördüğü ön sırada oturmak ile geçti.
Ön sırada da otursam hep parmak kaldırdım ama öğretmenler çoğu kez beni kaldırmadı tahtaya.
Ne zaman tahtaya kalkacak kimse bulamadılarsa hep bizi kaldırdılar tahtaya.
Çözmek için çok uğraştık.
Hep bir şeyleri çözmek için uğraştık.
Sonuca giden yolda zaman zaman yolda kaldık.
Aslında sonucun da bir önemi yok.
Önemli olan gittiğimiz yolun doğru olması.
Yolumuz belli.
Çıktığımız yolda yola çıktıklarımızı asla yolda bulduklarımıza değiştirmedik.
Elbet, yol uzun yol çetrefilli.
Zaman zaman ayağımıza taş değecek, elimize diken batacak.
Ama önemli olan o yolda yürümek.
Mesele, bu yolda nereye gidiyorsun, ‘Hazreti İbrahim’in ateşine su mu taşıyorsun.’
Yolda çok karınca ile karşılaştığımız gibi katırlarda var.
Varır mıyız! varamaz mıyız! çok önemli değil ama varımızı yoğumuzu ortaya koyacağız bu yolda.
Şimdi yeniden başlıyoruz.
